ในขณะที่เราคิดถึงคนๆ นึงตลอดเวลา...
เค้าคนนั้น... อาจกำลังคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้

และบางครั้ง ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา

โดยที่เราไม่เคยสนใจเลยเช่นกัน...

บางครั้ง การที่เราได้ฝันไปเองคนเดียว
ก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงว่า...
สิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองทั้งนั้น
ก็เลยไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกจะจมกับความฝัน
มากกว่าการได้รับรู้ความจริง

การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า จริงๆ แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้าซักเท่าไหร่...
เราอาจเป็นที่ 2

ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4...
และถ้าเราเป็นตั้งที่ 10 ในใจเค้า...
ก็คิดซะว่า...

ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย

จำไว้ว่า...
หากหัวใจของเรายังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ แล้วบอกกับตัวเรา...
ว่า
"ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว ...
ห้ามใจเถอะนะ ...

ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้..."
ก็จงชอบต่อไปเถอะ ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะตัดใจ

การรักใครซักคน

ไม่ต้องการความพยายาม
"การตัดใจ"ต่างหาก

ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมายกว่าหลายร้อยเท่า
ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า

ความสุขตอนที่เราได้สบตาเค้า
กับความทุกข์ตอนที่เราต้องคอยหลบตาเค้า
อันไหนมันหนักหนากว่ากัน ...

อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป...
อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้...
อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน

แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน

แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง
ที่อย่างน้อย ...

ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป
แต่ก็ยังได้พบ ...

ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา
แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป...

ยิ้มให้กับโชคชะตา  
ที่ยังทำให้เรา ...ได้รู้จักกัน

เราควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งนึง
เราได้เจอคนที่เราอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว
คนที่เราใส่ใจมากกว่าตัวเราเอง ...
คนที่ทำให้เราหัวเราะ ...

และร้องไห้ได้มากมาย ...
คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้า
ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น ...

ให้กลายเป็นวันที่สดใส
เท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรอ?

แค่การได้เห็นคนที่เรารัก
ได้หัวเราะอยู่กับใครสักคน ...

ที่เค้ารักมากที่สุด
.................... 
นั่นแหละคือความสุขของการได้รัก
อย่างจริงใจ